Τόσα που είχα να σου πω, όμως χαθήκαμε
έτσι τυχαία σε συνάντησα στους δρόμους
είπα “καρδιά μου, φύγε, πες πως δε βρεθήκαμε
μη μου μιλάς, δε θέλω πια δικούς σου νόμους”

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕ ΜΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗ ΦΥΓΩ
ΓΙΑΤΙ ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝΕ ΝΑ ΜΕΙΝΩ

ΔΕ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΔΕ Μ’ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΝΙΓΩ

Τόσα που είχα να σου πω… στο δρόμο τα’ ριξα
δεν έχεις τίποτα για μένα από δικό σου
πόσο σε άλλαξε ο καιρός, πόσο σε άδειασε
μοιάζει με πέτρα στο βυθό το πρόσωπό σου

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕ ΜΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗ ΦΥΓΩ
ΓΙΑΤΙ ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝΕ ΝΑ ΜΕΙΝΩ

ΔΕ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΔΕ Μ’ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΝΙΓΩ

Καρδιά μου πες, πες πως δε βρεθήκαμε
σε τέτοια αγάπη δε με δίνω.